Bulantı/ Jean Paul Sartre

Buhranlar geçiriyorum, yoğun duygu çatışması. Ne olduğuna anlam veremiyorum ama var. Bir bulantı gibi.. Evet evet, ellerim, gördüklerim, dokunduklarım sanki bir bulantı, bulandırıyor beni. Yalnızım. Nesneler dokunmamalı bana. Yararlanırız onlardan, aralarında yaşarız, hepsi bu. Oysa benim durumum? Dokunuyor bu nesneler bana, duyuyorum, dayanamıyorum. Midem, ellerim bulanıyor.


"Bu kıvançlı, akıllı sesler ortasında yapayalnız biriyim. Bütün bu insanlar birbirlerine açılmakla, aynı fikirde olmanın verdiği mutluluğu bölüşmekle geçiriyorlar zamanlarını. Anlamıyorum Tanrım, hepsi birden aynı şeyleri düşünmeye neden bu denli önem veriyorlar."


"..Bilmem, acaba yalnız olduğum için mi benim yüzüm böyle? Toplu yaşayan insanlar aynalarda kendilerini, dostlarının gördükleri gibi görmeye alışmışlardır. Ama benim dostum yok ki: Tenim bu yüzden mi bu kadar yalın, çıplak geliyor bana. İnsanın, evet, evet, insanın insansız bir doğa gibisin diyeceği geliyor."


"Mavi yün gömleği, ardındaki kahverengi duvarda neşeli neşeli kımıldanıyor. Bu da Bulantı veriyor. Ya da Bulantının ta kendisi. Bulantı benim içimde değil orada, duvarda, askılarda, çevremdeki her yerde, kahveyle özdeşleşmiş gibi, ben ancak bu Bulantıyı izleyen biriyim."


"Zaman denilen de bu işte, çırılçıplak zaman, kişinin varlığına usul usul geliyor, bekletiyor kendini, ama bir kez de gelince midesi bulanıyor insanın, çünkü zamanın çoktan var olduğunu anlıyorsunuz."


"..Nasıl da yoksunmuşum gizli boyutlardan, nasıl da kendi bedenime kapanıp kalmışım, kendi bedenime ve bedenimde tomur tomur kabarcıklaşan sudan düşüncelere!"


"..'Pascal'ın dediği doğru mu, gelenekler ikinci tabiatımız mı dersiniz?'"


"..Her saniyeye eğilip kana kana içiyorum."

Some of these days you'll miss me, honey!;

Söz/ Kürk Mantolu Madonna'dan

Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ancak birçoğu bunun farkında değildi ve
gene farkında olmadan geldikleri yere gidecekti.
Bir ruh ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize,
bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu...
Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.
O zaman bütün tereddütler, hicaplar bir tarafa bırakılıyor,
ruhlar birbiriyle kucaklaşmak için, her şeyi çiğneyerek,
birbirine koşuyordu...

- Sabahattin Ali

Kitap/ Taş ve Ten

Yazar: İnci Aral
Tür: Roman
Yayın Tarihi: 2005
Kapak Tasarım: Pınar Kazma
Sayfa Sayısı: 230


Ulya, 45 yaşlarında olmasına rağmen halâ güzelliğini koruyabilmiş sarışın bir kadın. Şu yaşına kadar ilk gençlik yıllarında yaşadıkları bir taraftan, sergi açılışı amacıyla gittiği Almanya'da ona bu geçmişinin izlerini anımsatan Sina bir taraftan kuşatmıştı onu. Hapsolmuştu. Hep hapiste, sürgünde değil miydi zaten? Körü körüne tutulmuştu hiç olmayacak uçucu birine.

"B" ile yaz tatili sonrası İstanbul'dan Almanya'ya dönüş yolunda trende tanışıyorum. Yirmi beş yaşlarında, orta boylu, suskun ve gizemli bir genç adam. Yüzüne yakışan ışıltılı iri gözleri, bembeyaz düzgün dişleri, alnına düşen simsiyah saçlarıyla ama asıl ölçülü davranışlarıyla etkileyici buluyorum onu. Tutukluğu, konuşmaya gönül indirmez tavrı ona duyduğum ilgiyi artırıyor. Sorularıma kısa, beni bezdirip susturmak istiyormuş gibi yuvarlak cevaplar veriyor.

'Nerelisiniz?'
'Adanalıyım.'
'Öğrenci misiniz?'
'Geçen yıl bitirdim. Elektrik Mühendisiyim.'
'Hangi üniversite?'
'Orta Doğu Teknik...'
'Ne tür müzik seversiniz? Caz, rock, soul?'
Fark etmez, dha çok klasik. Ya da halk müziği...'

Yolculuk uzun sürüyor. Bir süre sonra doğallaşıyor 'B'. Yiyeceklerimizi bölüşüyoruz. Gece koltuklarımızı açıp yan yana uzanıyoruz. Uyumaktan çok uyukluyoruz. Kokusunu alabiliyorum. Hafif naftalin, sabun ve tütün karışımı bir koku, itici değil. Anadolu kokusu diye düşünüyorum. Besbelli yola çıkmadan önce beyaz sabunla yıkanmış.
(...)
Otuz altı saatlik yolculuğumuzun sonunda Münih'e varıyoruz. O burada inecek, bense başka bir trenle Berlin'e gideceğim. Eğer onu bir daha göremezsem, aşk üzerine hiçbir şey öğrenemeyeceğimi düşünüyorum nedense ve Berlin'e gelirse beni aramasını söyleyerek telefon numaramı tutuşturuyorum eline.

Ulya, onu arayacak mı aramayacak mı diye beklerken -hızla unuttuğu sırada- 'B' onu arıyor. İki buçuk ay sonra...

O hep ürkek. Geri çekiliyor. Sonunda bir örgüt bağlantısı nedeniyle Türkiye'den ayrılmak zorunda kaldığını, kentinkenar semtlerinden birinde, oldukça kötü şartlarda kaldığını öğreniyor Ulya. 'B'nin Ulya'dan istediği şey: iş. Ona yardım edebileceğini düşünüyor.

'Almanya'ya girişin yasal yolla mı oldu?'
'Pek sayılmaz.'
'İltica başvurusunda bulundun mu?'
'Henüz değil.'
'Poliste kaydın var mı?'
'Sanmıyorum... Bilmiyorum.'
'Bu ad, bana söylediğin, benim öyle bildiğim ad, gerçek adın mı?'
'Hayır.'

Mart sonlarında bir gün, bir gölün kıyısında Ulya'yı öpüyor. Yurda gidip küçük odaya kapandıkları gece istenilmeyen - istenilen sonuçlarla karşılaşacaklar.

Uzun zaman geçmesine rağmen 'B'nin halâ üç güne yakın eve gelmediği oluyordu. Olsun, korku azdı Ulya'da. Ancak Türkiye'ye dönecekti. 'B'nin ise daha "halletmesi gereken işleri"i vardı. Ulya onu ailesiyle tanıştırmaya hazırlanıyordu. Annesi sarışın, her daim güzelliğine düşkün bir Alman'dı, babasının aksine. Kardeşi Deniz ve kendisi oldukça küçükken ayrılmışlardı. Babası Nigar "Hanım"la evlenmiş, Türkiye'deydi. Türkiye'ye geldiği zaman şehirde değil de babaannesinin yanında köyde kalmak istedi. Hem babaannesi de mutluydu bu durumdan; çünkü o da yaşlıydı artık, yardım hiç de fena olmazdı.
İşte o zamanlardı hamile olduğunu fark ettiği anlar. 'B'yle uzun süredir mektuplaşıyorlardı. Ama Ulya kararı gereği ona çocuktan bahsetmedi. 'B'nin Ulya'ya yazdığı nir mektupta bir - iki aya kadar geleceğinden bahsedip, bir de mektubun yanına roman koymuştu Ulya'nın bu süre zarfında çevirip, sıkılmaması için.

Uzun aradan sonra gelen 'B'nin yüzünde bebeği görmesiyle oluşan korku vardı. Endişesi bir anda gözbebeklerini küçültmüştü. "Ah Ulya, dedi. Ah Ulya, neden haber vermedin?" Yanındaydı. Aileydiler yeniden ama 'B' hep mutsuzdu ve bir gün ailesinin yanına uğrayacağını söyleyerek, ardında az buz bir adres bırakıp Adana'ya gitti. Gittikten birkaç gün sonra yazdığı mektupta annesinin hastalığından dolayı bir süre daha orada kalacağından bahsetti. Aynı zamanlarda babası Ulya'ya yazdığı mektupta tanıdığı iyi avukatlardan Haluk Bey'in yaptığı araştırmada 'B'nin çoğu ağır nedenden arandığını, artık onu unutması ve babaannesini de yanına alarak onların yanına taşınmalarının iyi olacağını söyledi. Babaannesi bu sefer karşı çıkmamıştı; ancak Ulya, Adana'ya elindeki adresle 'B'ye bakmaya gitti. Gittiğinde gördüğü manzara ve duydukları karşısında aslında beklediği cevabın yine de duyulmak kabullenilmek istememesinden kaynaklanan hüzün oluştu. 'B'nin artık olmadığını kabullenerek babaannesiyle babasının yanına taşındı. İşte tam da bu sıralarda Haluk Bey'le yakınlaştı. Babası bunu onaylar gibiydi, olur gözle bakıyordu. Haluk onu seviyordu; ama Ulya ona -aralarında geçen tüm güzel şeylere rağmen- 4 yıl sonra bile arkadaş gözüyle bakıyordu. İçine düştüğü boşluktan beni çekip çıkaran yakın arkadaşım.

Şimdiyse artık her şey tam anlamıyla bitmişti. Ulya Almanya'ya sergi açılışına gidiyordu. 20 yıl önce gençliğini 'B'yle bıraktığı yere yeniden gidiyordu. Aklında onca yaşanmışlık, hüzün olarak. 4 gün Hamburg'da kardeşi Deniz'in kocasının arkadaşı Sina'nın yanında kalacaktı. Ardından Frankfurt'a kardeşinin yanına uğrayacak, sonra da artık İstanbul'a dönecekti. Birkaç ay sonra da yine sergi için 2 aylığına Tokyo'ya gitmek zorundaydı.

Çabucak bir bakışta tanıyorum onu. Deniz'in 'çok hoş biri' tanımına uyuyor olsa da bu sözler fazlasıyla eksik, fazlasıyla! Evet, kesinlikle o.

Onu havaalanında gördüğü ilk andan beri çekici buluyordu. Konuştuktan sonra da fark edilen utangaç tavırları onu Ulya'ya daha da çok çekiyordu. Onda 'B'yi bulmuştu. Aynı bakışlar, aynı duruş ve suskunluk... Kendisinden hemen hemen 15 yaş küçük gençten inanılmaz elektrik almıştı. Dört günün sonuna gelindiğinde saat 12'yi geçerken birden Sina dudaklarını, Ulya'nınkilerde buluverdi. Sabaha kadar konuştular., Ulya biraz daha kalabilirim diye düşündü; ama hayır. Anlaştılar, birbirlerine mutlaka yazacaklardı. Ulya trenle Frankfurt'a vardı. Deniz'in 'boş' bulduğu yaşadıklarını İstanbul'a kadar yaşattı. Sina'dan dönüşünden 1 hafta sonra sonra attığı mektubuyla yanıt bekledi. Ama umutsuz!

Tokyo'dan döndüğünde köyde, elinde koca bir torba zarftan Sina'nın üstünde iki kat TÜRKEI yazılmış zarfın içindeki mektubu okuyunca olanları, gecikmenin sebebini anladı. Ama artık çoğu şey için geçti. Hem ona ne cevap yazabilirdi ki?

Kitap/ Dolunay Yansımaları

Yazar: Asuman Ercan
Tür: Öykü/Anlatı
Yayın: Can Yayınları
Yayın Tarihi: 1999
Kapak Resmi: Ivan Ayvazovski
Sayfa Sayısı: 95

"Ay da, ten de, ruh da, sanki varoluşa dair son kozlarını oynarlar.Ay, büyüsünün ve kışkırtıcılığının; ruh, başkaldırısının ve sarhoşluğunun; ten, hayatta kalma arzusunun sınırlarını zorlar. Bu kozlar birbirine yakın güçlerdeyse, işte o zaman, belki de hayatın en büyüleyici oyunu soluk alıp vermeye başlar. Bu oyunun adı aşktır."

Böyle diyor Dolunay Yansımaları'nın yazarı Asuman Ercan, kitabının bir yerinde. Tam yirmi dokuz metin var bu sıradışı kitapta,'ay'ın yirmi dokuz günlük yolculuğu gibi. Gökyüzünde biçimden biçime giren ve ışıklı, büyülü bir yol sunan ay'ın peşine düşüncelerini, duygularını hüzünlerini, anılarını ve fantezilerini takan yazar, onun büyüsüne kapılıp uzak yolculuklara çıkıyor. Oldukça hüzünlü bir yoğunlukla hafif bir oyun arasında imgesel bir gelgit ibi ddeğişen bir yolculuk yapıyor yazar, öykü sınırlarını aşan bu yirmi dokuz metinde. Kendi içsel müziğini hissettiren, dolunayın esinlendirdiği bu yirmi dokuz öykü/metin, ilk kitabıyla karşımıza çıkan Asuman Ercan'ın şiirsel bir çalışması.

gece, koyu derinliğini ayın parlaklığına sunarken; ay, gecenin karanlığını yaldızlayarak kutsadı. ay, ne zaman geceyi baştan çıakrsa, yeryüzü uykusuz kalır. insanoğlunun karanlık kuytularında uyuttuğu yabani öz uyanır, hayata hayat, yıkıma yıkım katarak, sızıncaya kadar devinir durur. ertesi gün törelerin hâlâ hükmünü sürdüğü ülkelerde gecede saklı kalamayıp ipucu veren her şey, çoğu kez sahte bir özürle anılır; içten içe bir suç ortaklığı içeren samimi bir arzuyla bağışlanır: "...dolunay vardı!"

ayın sulara düşen ikizinin yuvarlağı gümüşten bir denizanası gibi dalgalana dalgalana unutulmuş bir söze doğru yüzüyordu.

yolcu, yoluna düştüğü şehre ulaştığında gittiği evin insanlarına yalnızca ayı turuncu bir kağıttan japon feneri gibi dalından dalına gezdirip, sonra gökyüzüne takan ağaçtan söz etti. ona " sana ıhlamur yaptık. yatağın da hazır...yol yorgunusundur, onu iç, sonra biraz uzan istersen!?" dediler.

ev, bunları düşündükçe kepenklerinin kırılıp döküleceğini, camlarının patlayacağını, duvarlarının çatlaklarından ayrılıp yıkılacağını, onulmaz bir yıkıntıya dönüşeceğini sandı. sandı ki gürültüyü duyanlar, koşup geldiklerinde, dolunayın sakınımsız ışığında masal harabelerini andıran bedenini görecekler. bütün eşyalar ortalığa dağılmış olacak, yabancı gözler ve eller onlara dokunacak, yorumlu bakışlarıyla, onların herhangiliğine gizlenmiş ince anıları kıracaklar, böyle sandı.

bu sesi duyduğunu kimse öne sürmez. teni inci ürettiği söylenen bazı kadınlar, bu sesi duyduklarını yalnız sırdaşlarına fısıldarlar. bu sırdaşların bazılarının ihaneti ise, sesin kulaktan kulağa yayılmasına neden olur. işte bu ses ayın sesidir. ay, ejder ayına kurban etmek üzere avlanırken bu sesi kullanır. bu sesin etkisi onun bütünlüğünün, parlaklığının gücüne ve kurbanının yalnızlığına bağlıdır.
teni inci üreten kadınların,üretmeyenlere göre daha yalnız olmadıkları, ama nedense kendilerini daha yalnız hissettikleri söylenir. bu yüzden, bu ses hep onlar yakalanır ve ortadan kaybolurlar.

bunlar sadece bölümlerin bazı beğendiğim parçalarıydı. bunun gibi daha 24 harika bölüm var. yıldızlar, rüzgar, sessizlik, çığlık, masal, tutku, ayna, düş, sır, bakışlar, sis, ay hali, ay hastalığı, uykusuzluk, bağışlamak, mektup, ayrılık, fırtına, çocuk, yansıma, anlatıcı, yabancı, ihanet, pandora'nın kutusu ve mini sözlük.

sıkılmadan bir kere de okuyacaksınız. satırları olduğu kadar, satır araları da etkileyici!